Италија разгледува враќање на нуклеарната енергија по 40 години

Џорџија Мелони долго време ја претставуваше нуклеарната енергија како лек за италијанската економија што овенува. Сега нејзината влада смислува како всушност да ја воскресне забранетата технологија. Речиси 40 години откако Италија го затвори својот последен нуклеарен реактор - и 15 години по неуспешниот обид да се поништи таа одлука - тимот на премиерката се консултира со експерти и води дискусии за тоа како да се рестартира производството на атомска енергија, според луѓе запознаени со планирањето.

Италијанските претставници патувале во Канада за да истражат технолошки дизајни и разговарале со француски претставници за нивната нуклеарна индустрија, рекоа луѓето, зборувајќи под услов да останат анонимни. Владата, исто така, интерно разговарала за јужнокорејските и американските опции, додадоа тие.

За Мелони, кампањата е централна за нејзиното ветување да им помогне на компаниите кои паѓаат поради високите цени на енергијата во Италија, кои се меѓу највисоките во Европа. Таа тврди дека нуклеарната енергија може да биде дел од долгорочното решение, поврзувајќи ја нејзината политичка среќа, делумно, со тоа дали атомските планови ќе успеат.

Италија треба да ја рестартира својата програма за нуклеарна енергија „што е можно поскоро“, изјави во вторникот италијанскиот министер за енергетика Гилберто Пичето Фратин, нагласувајќи дека електраните мора да бидат безбедни и „економски погодни“.

Службениците во владата на Мелони се свесни дека нема да биде лесно. Убедувањето на земја која двапати гласаше со огромно мнозинство за забрана на нуклеарната енергија ќе бара вешто политичко маневрирање и вистинско време, рекоа некои од луѓето. Приближувањето на општите избори само дополнително ги комплицира работите.

Нуклеарните проекти, исто така, можат да се претворат во парични јами со години одложувања - само прашајте ги Франција или Велика Британија. Дури и ако сè остане на вистинскиот пат, атомската енергија на Италија може да се активира токму кога пазарот ќе се сврти кон позелени опции со помалку безбедносни ризици.

Канцеларијата на Мелони не коментираше.

Нуклеарна грешка

Италија е во голема мера зависна од увезениот природен гас, што ја прави поизложена од многу европски земји на нестабилните меѓународни цени.

Тоа беше случај во 2022 година, кога Русија ја нападна Украина и цените на гасот скокнаа, ограничувајќи го веќе кревкиот економски раст на Италија. Оттогаш, Италија работи на диверзификација на своите извори на енергија.

Актуелниот конфликт во Иран, кој ги задушува испораките на нафта и гас и ги зголемува цените на енергијата, создава уште поголема итност, велат луѓето.

Италија веќе направи некои почетни потези за повторно воведување на нуклеарната енергија.

Минатата година, италијанскиот кабинет одобри нова законска рамка за враќање на атомската енергија, поставувајќи ја основата за Италија да изработи национален стратешки план до 2027 година. Овој потег го означи првиот конкретен чекор кон укинување на нуклеарната забрана на земјата од 1987 година, која речиси беше поништена во 2011 година пред нуклеарната катастрофа во Фукушима да го поткопа моментумот.

Италијанските енергетски компании, исто така, создадоа компанија за нуклеарно истражување и развој, „Нуклиталиа“ (Nuclitalia), за да испитаат дали атомската енергија би била економски одржлива во земјата. Италијанскиот производител на енергија „Енел“ (Enel SpA) поседува 51 процент од фирмата, додека „Ансалдо Енергиа“ (Ansaldo Energia SpA) поседува 39 проценти, а одбранбената компанија „Леонардо“ (Leonardo SpA) има 10 проценти удел.

Во меѓувреме, официјалните лица бараат да видат каква нуклеарна технологија би можеле да увезат. Тие се заинтересирани и за големи нуклеарни централи, како и за таканаречени мали модуларни реактори, нова технологија која, во теорија, може да се изгради поевтино и побрзо. Поддржувачите велат дека овие мини-реактори би можеле да помогнат во замена на фосилните горива и да ги напојуваат енергетски гладните вештачка интелигенција и центри за податоци.

Некои мислат дека нуклеарните понуди на Франција би можеле добро да се интегрираат со италијанските фирми кои веќе се активни во секторот, велат изворите. Американската фирма „Вестингхаус“ е друга опција, особено ако Италија сака да ја добие наклонетоста на претседателот Доналд Трамп.

 

Потоа тука е јужнокорејската фирма „Кореја хидро енд нуклеар пауер“, која веќе работи на изградба на нови реактори во Чешка, и Канада, каде што италијанските претставници се фокусираат на мали модуларни реактори.

Притисокот се поклопува со поширокото преиспитување на нуклеарната енергија на ЕУ. Други земји како Полска, исто така, бараат да создадат нова нуклеарна индустрија, а ЕУ ги олабавува ограничувањата за нуклеарно финансирање, нудејќи милиони за поддршка на приватни инвестиции.

Сепак, трошоците остануваат проблем. Нуклеарните проекти траат со години и се движат во милијарди. Потоа, тука е отпадот што е токсичен со векови.

Италијанските власти се загрижени и за локалниот отпор. Досега, тие главно ги разгледуваат областите каде што веќе имало нуклеарни реактори во минатото. Плус, секоја локација би требало да биде геолошки стабилна - не е едноставно во тесна земја склона кон земјотреси.

Таквото двоумење би можело да го комплицира и напорот за мал модуларен реактор, рече еден од луѓето. Технологијата е предмет на истите локални политички битки и бирократски одобрувања како и поголемите електрани, но на крајот би произвела само приближно една третина од енергијата.