text size
Најбогатите луѓе во светот придонесуваат за климатската криза не само преку купување производи и потрошувачка на енергија, туку и преку вложувања во „валкани“ индустрии, покажува нов извештај.
Според анализата на „Ворлд инеквалити лаб“, најбогатиот еден процент од светската популација е одговорен за 15 проценти од емисиите што се припишуваат на потрошувачите. Но, кога нивниот јаглероден отпечаток се мери преку имотот со кој располагаат, тој удел се зголемува на околу 40 проценти.
Лабораторијата, која работи при Париската школа за економија и УниверзитетотБеркли во Калифорнија, ги пресметала емисиите поврзани со инвестиции, сопственички удели во компании и други форми на имот. На пример, емисиите од експлоатација на нафта им се припишуваат на сопствениците на акции во нафтени компании, дури и ако тие живеат на друг континент и воопшто не ја користат енергијата што ја произведуваат тие компании.
„Богатството е важно, можеби и поважно од потрошувачката, за разбирање и решавање на климатската криза“, наведуваат истражувачите Корнелија Морен и Лукас Шансел.
„Бидејќи најбогатите домаќинства поседуваат и контролираат капитал кој ги одредува идните емисии, климатските политики мора да гледаат подалеку од даноците за јаглерод за потрошувачите.“
Според нивната методологија, најголемиот дел од емисиите што ги создаваат најбогатите произлегува од сопственоста над имот. Во САД, Франција и Германија, околу 75 проценти од емисиите што им се припишуваат на најбогатите 10 проценти од населението потекнуваат од имотот што го поседуваат. Тој удел дополнително се зголемува кај најбогатиот еден процент, кај кои околу 90 проценти од емисиите произлегуваат од имотот.
Пресметката опфаќа околу 60 проценти од глобалните емисии, бидејќи не ги вклучува емисиите од домаќинствата и владите.
Најголемиот дел од емисиите поврзани со имотот доаѓаат од сопственоста над акции, вклучувајќи акции во нафтени компании.
Истражувачите се занимавале и со тоа каде работат тие компании. Околу половина од нафтените и гасните полиња во сопственост на шесте најголеми светски нафтени компании со седиште во Европа и Северна Америка се наоѓаат во земјите од глобалниот Југ.
Со други зборови, иако жителите на најбогатите земји сè повеќе користат обновлива енергија во своите домови, тие сепак создаваат емисии преку фосилни инвестиции во странство.
„Голем дел од нивниот привиден климатски напредок всушност се заснова на префрлање на емисиите преку глобалните финансиски пазари“, пишуваат авторите.
Голем дел од светските рудници за јаглен исто така се во сопственост на странски инвеститори. Во потсахарска Африка, повеќе од 30 проценти од рудниците ги контролираат компании од странство, иако често е тешко да се откријат вистинските сопственици.
Сето тоа, според авторите, има сериозни импликации за климатската политика. Бидејќи поголемиот дел од емисиите на најбогатите се создава преку сопственоста над имот, тие би можеле значително да го намалат својот климатски отпечаток без да го променат начинот на живот.
Студијата укажува дека е неопходно капиталот да се пренасочи од „валканите“ индустрии кон јавни инвестиции за да се постигнат климатските цели.
„Заклучокот е дека декарбонизацијата на инвестициските портфолија е исто толку важна како и декарбонизацијата на потрошувачката“, заклучуваат истражувачите.
.webp){kind=icon}
