Регионалните пазари на капитал повторно го привлекоа вниманието на инвеститорите откако поединечни индекси во изминатата година забележаа многу силен раст. Сепак, останува фактот дека регионот, во споредба со поразвиените европски пазари, не се издвојува првенствено преку растот на валуациите, туку преку структурата на вкупниот принос во која дивидендите имаат значително поважна улога.
Додека на развиените пазари сè поголем дел од приносите се потпира на растот на добивките и откупот на сопствени акции, регионалните пазари со години се профилираат како пазари со атрактивни дивидендни приноси. Токму дивидендите често се една од клучните причини за интересот на инвеститорите за регионот, особено во услови на пониска ликвидност и пониски валуации.
Во оваа анализа носиме преглед на дивидендните приноси во регионот, ги објаснуваме структурните причини за нивното повисоко ниво и ги ставаме во контекст на развиените европски пазари, со посебен фокус на прашањето за долгорочната одржливост на таквите приноси.
Одржливост на дивидендните приноси
Дивидендните приноси во регионот по правило се повисоки отколку на развиените пазари, што на прв поглед ги прави пазарите во регионот Адрија многу конкурентни во глобалното инвестициско опкружување.
Дел од таа атрактивност произлегува и од пониските валуации, кои се последица на помалата застапеност на регионот во фокусот на меѓународните инвеститори и пониското ниво на пазарна ликвидност.
Сепак, клучно прашање останува одржливоста на таквите приноси. Регионалните компании во последните години работеа во релативно поволно макроекономско опкружување, со силен раст на цените на суровините, стабилни маржи и солидна профитабилност, што овозможи дарежливи исплати на дивиденди. Но долгорочната одржливост на таквите дивиденди, секако, зависи од континуитетот на добивките, а токму тука се отвора и најголемиот ризик.
Високите дивиденди може да бидат предност во стабилни пазарни услови, но истовремено претставуваат ограничување во периоди на економско забавување, кога компаниите често мора да избираат меѓу зачувување на ликвидноста и задржување на атрактивниот принос за инвеститорите. Дополнителен ризик произлегува и од самата структура на регионалните индекси, кои се релативно концентрирани и силно се потпираат на неколку клучни сектори. Финансискиот и енергетскиот сектор имаат особено важна улога, со оглед на нивниот висок удел во индексите и повисоките дивидендни приноси што го зголемуваат вкупниот принос на индексите.
Иако односот на исплата на дивиденди кај поголемиот дел од регионалните компании и понатаму се движи на релативно здрави нивоа, најчесто меѓу 40 и 80 отсто од добивката, треба да се има предвид дека финансискиот и енергетскиот сектор се изразено циклични индустрии. Во фази на економско забавување расте веројатноста за намалување или привремено укинување на дивидендите, било поради потребата од зачувување на капиталот и ликвидноста, било поради регулаторни барања, особено во финансискиот сектор.
Во тој контекст, STOXX Europe 600, поради значително пошироката секторска диверзификација и поголемиот број компании, може да дејствува како постабилна опција кога станува збор за долгорочната одржливост на дивидендите. Сепак, конечната инвестициска одлука во голема мера зависи од самиот инвестициски поглед. За инвеститорите што веруваат во продолжување на економскиот развој на регионот и постабилно глобално макроекономско опкружување без поголеми потреси, регионалните индекси и понатаму остануваат меѓу најатрактивните опции во Европа кога станува збор за дивидендниот принос.
Depositphotos
Дивиденди на регионалните индекси од перспектива на инвеститорите
Иако сараевскиот SASX-10 и македонскиот MBI10 во моментов нудат највисоки дивидендни приноси во регионот, од перспектива на инвеститорите можноста за вложување во регионалните индекси како такви, за жал, и понатаму е практично ограничена на CROBEX10 и SBITOP, со оглед на тоа што само за тие пазари постојат ЕТФ-ови што ги следат индексите. Притоа, двата индекса претставуваат квалитетна регионална изложеност, со релативно силни компании и стабилни пазарни позиции на нивните членки.
Во контекст на одржливоста на дивидендите, CROBEX10 во моментов дејствува нешто постабилно во однос на преостанатите, пред сè благодарение на структурата на индексот. Сепак, хрватскиот пазар останува значително изложен на туристичкиот сектор, кој сочинува околу 15 отсто од индексот, па затоа е изразено чувствителен на економскиот циклус и промените во потрошувачката. Исто така, треба да се нагласи дека CROBEX10 во моментов се наоѓа при дното во регионот според висината на дивидендниот принос.
Од друга страна, SBITOP во моментов е меѓу регионалните лидери според дивидендниот принос, со многу силен раст на индексот во последните две години. И покрај тоа, словенечкиот пазар и понатаму не дејствува скапо од перспектива на валуациите, што остава простор за продолжување на позитивниот тренд. Одреден ризик произлегува од високата изложеност на финансискиот сектор (НЛБ „Триглав“ и „Сава“), но станува збор за компании што и понатаму дејствуваат релативно потценето, со квалитетна структура на имотот и стабилна профитабилност. Токму поради тоа, дури и во сценарио на корекција на пазарот, нивните акции и дивидендни политики потенцијално би биле поотпорни отколку кај дел од поголемите европски финансиски институции.
.webp){kind=icon}
