text size
Имаше време кога вестите го диктираа темпото на мојот живот. Се будев со парада од наслови и патував на работа со политички поткасти, известувањата ме следеа како забрзано чукање на срцето. До пладне имав доволно информации за да можам да го известувам Конгресот. Да се биде постојано поврзан беше како морална хигиена, граѓанска должност. Ѕидот (од англ. feed) беше мојот спас - и го следев секој негов импулс.
Потоа, некаде минатиот ноември, да речеме во вторник, нешто во мене пукна. Серијата катастрофални наслови го изгубија своето влијание и го направив незамисливото: се исклучив. Престанав да ги отворам апликациите за вести што обично ги проверував пред појадок. Берзански извештаи, климатски предупредувања, непрекинати најнови вести (англ. breaking news) - сето тоа го игнорирав. Тоа не беше свесен бојкот или трик за управување со времето. Тоа беше едноставно прегорување (англ. burnout). Сега, кога сопругата до мене ги прелистува вестите, понекогаш дури ја замолувам да престане. Статиката нека остане од другата страна на стаклото од телефонскиот екран.
Мислев дека сум единствениот, сè додека моите пријатели и семејство не признаа дека и тие се откажале. Се испостави дека речиси половина од планетата го сторила истото тоа. Извештајот за дигитални вести на институтот „Ројтерс“ (Reuters Institute Digital News Report) за 2025 година открива дека избегнувањето вести е на највисоко ниво досега: на 48 пазари на шест континенти, околу четири од десет луѓе сега велат дека ги избегнуваат вестите - највисоко ниво откако почна да се следи статистиката во 2017 година. Она што ги принудува да го сторат тоа не е апатијата, туку исцрпеноста. „Делумно е преоптоварувањето со вести, а дел е поради премногу негативни вести“, вели главниот автор Ник Њуман. „Тоа е 24 часа дневно, без прекин.“
Нојот наводно ја закопува главата во песок за да избегне опасност. Иако тоа не е зоолошки точно, се користи како метафора.
Depositphotos
Платформите што се дизајнирани да го максимизираат ангажманот со преплавување на ѕидовите сега може да ги оддалечуваат луѓето. Со оглед на тоа што консумацијата на вести се префрли на социјалните медиуми, избегнувањето се зголеми - од 29 проценти во 2017 година на 40 проценти во 2025 година.
Младите луѓе што живеат во тие канали на социјалните мрежи најмногу го чувствуваат тоа. Многумина ги опишуваат вестите како токсични и деморализирачки, конфликтен тек што ги остава немоќни. „Социјалните медиуми го турнаа новинарството кон поекстремни содржини“, вели Њуман. „Тоа не е она што го сакаат луѓето.“
Истражувањата покажуваат дека кога системот „бори се или бегај“ е вклучен предолго, нашиот фокус и емоционална контрола почнуваат да се распаѓаат. Вестите може да ги преземат истите тие механизми за преживување, преплавувајќи ги ѕидовите со гнев, бес и аларм сè додека информираноста не дејствува различно од стравот. На крајот, умот се повлекува во самозаштита.
И не ги избегнуваме само вестите. Неодамнешна метаанализа во „Аналите на бихевиоралната медицина“ откри дека речиси една третина од луѓето избегнуваат важни медицински тестови, дури и кога се слободни и можат да си го спасат животот. Тоа вклучува тестови за рак, ХИВ и болести како Алцхајмеровата болест. Анализата на податоците од повеќе од половина милион луѓе во 25 земји покажа дека избегнувањето не произлегува од рамнодушност, туку од когнитивно и емоционално преоптоварување - премногу информации, стигма и недоверба во системот. Различни контексти, ист рефлекс: кога знаењето се чувствува како закана или не може да се искористи, луѓето се заштитуваат себеси со тоа што ги вртат главите настрана.
Моменти без вести - неопходна адаптација во свет кој не престанува да вреска | Depositphotos
Психолозите и невронаучниците го нарекуваат овој феномен ефект на ној - по птицата што наводно ја закопува главата во песок за да избегне опасност. Метафората не е зоолошки точна, но луѓето се изненадувачки блиску. Ефектот за првпат е забележан во финансиите, каде што истражувачите откриле дека инвеститорите претпочитаат портфолија што ги изложуваат на помал ризик, дури и по цена на пониски приноси - во суштина плаќаат „премија за незнаење“.
Слично однесување е забележано во здравството, политиката, врските, образованието - насекаде каде што знаењето може да биде непријатно. Неверојатно е колку стана популарно истражувањето за „намерно незнаење“; „Карент опинион ин сајколоџи“ (Current Opinion in Psychology) дури и му посвети цело специјално издание на феноменот. Никогаш не сме имале повеќе информации на дофат на раката - или повеќе причини да ги игнорираме. Непрочитани известувања, игнорирана е-пошта, преполни поштенски сандачиња: избегнувањето стана наш стандарден став.
Нашата ера е ера на ноеви
И признавам, во сето тоа има и нешто утешно. Ако сите станеме ноеви, моето сопствено повлекување од вестите повеќе нема да се чувствува како кукавичлук, туку како еволуција - неопходна адаптација во свет што никогаш не престанува да вреска. Не сме дизајнирани да ја метаболизираме секоја катастрофа во реално време. Знаењето ни дава моќ кога можеме да дејствуваме; во спротивно, само нè потсетува колку малку моќ всушност имаме.
„Едноставната равенка - моќта значи знаење, а знаењето значи моќ - не е секогаш точна“, вели германскиот психолог Ралф Хертвиг, директор на Институтот за човечки развој „Макс Планк“ и експерт за намерно незнаење. „Моќта, во некои случаи, лежи во супериорното знаење; во други, пак, во незнаењето.“
Хертвиг истакнува дека отфрлањето на информациите често може да биде рационално - дури и оптимално. „Намерното игнорирање“ може да служи како клучна когнитивна функција. Може да ни помогне да се справиме со преоптоварувањето со информации. Тој сугерира дека „критичното игнорирање“ - способноста свесно да се филтрираат информациите што ни го одземаат вниманието - треба да се учи како клучна дигитална вештина заедно со медиумската писменост и критичкото размислување.
Чудно е, но оваа вештина е нешто што децата го стекнуваат сами околу седумгодишна возраст. Студиите покажаа дека некаде во тој период малите луѓе првпат почнуваат да одлучуваат да не учат непријатни факти, што се првите знаци на „малиот ној во нас“.
Овој инстинкт нè штити и во зрелоста. Со секоја измината година од животот сè повеќе избираме да го одложиме учењето за работите што нè оптоваруваат - од романтични предавства до неизлечиви болести. Хертвиг сугерира дека тоа може да биде причината зошто постарите луѓе често се чувствуваат посреќно - тие се подобри во регулирањето на своите емоции и изборот на информации што заслужуваат нивно внимание.
Секако, постои и темна страна: незнаењето може да биде опасно. Игнорирањето на медицинските резултати или финансиската реалност може да доведе до катастрофа. Постои разлика помеѓу менаџер што ги избегнува непријатните вистини во канцеларијата и човек што престанува да се прпелка наоколу за да остане ментално здрав.
Суштината на „намерното незнаење“ не е избегнувањето - туку пропорционалноста. Не станува збор за помалку знаење, туку за препознавање кога одредено знаење е бескорисно. Секоја одлука да се погледнат или да се тргнат настрана информациите е форма на критичка будност. Светот е сè уште тука - само сега ние одбираме кога ќе го погледнеме.
.webp){kind=icon}
