text size
Бројот на ѕвезди покрај името на хотелот е првата мерка за квалитет за повеќето патници. Врз база на нив одлучиме дали да резервираме сместување, а честопати цената е оправдана токму со таа категоризација. Сепак, малкумина знаат дека зад ѕвездите не постои единствен глобален систем, туку низа различни критериуми што варираат од земја до земја. Затоа, ѕвездите повеќе се водич отколку строга дефиниција, но сепак остануваат важна ознака за ориентација бидејќи создаваат очекувања пред гостинот воопшто да стапне во хотелот.
Хотелите со една ѕвезда обично се нарекуваат буџетски хотели. Тие не се наменети за гости кои очекуваат луксуз, но мора да исполнуваат одредени услови. Секоја соба мора да има сопствена бања со туш или када, чистењето мора да биде секојдневно, а во собата мора да има маса со стол, сапун и телевизор со далечински управувач.
Рецепцијата е отворена најмалку осум часа на ден, а гостите треба да имаат можност за појадок и пристап до пијалоци во текот на денот.
Двоѕвездените, таканаречени стандардни хотели, подразбираат шведска маса за појадок, светла за читање покрај креветот, гардеробер во собата и основни хигиенски производи. Рецепцијата треба да овозможува плаќање со кредитни картички.
Кај хотелите со три ѕвездички, категорија комфор, правилата стануваат построги. Рецепцијата треба да биде отворена најмалку 14 часа, достапна преку телефон 24 часа на ден и да има персонал кој зборува странски јазик. Собите мора да имаат минибар или пијалоци, телефон и пристап до интернет, а бањите мора да имаат фен за коса. Гостинот треба да има на располагање дополнителна перница или ќебе, а хотелот мора да има систем за решавање на какви било евентуални поплаки.
.webp){kind=icon}
