text size
Архитектите долго време ги привлекуваат рачните часовници - како колекционери, соработници, а понекогаш и дизајнери. Доволно е да се помисли на поврзаноста на Ле Корбизје со моделот „реверсо голден“ („Jaeger-LeCoultre Reverso Golden Ratio“) од 1930-тите или на неодамнешната соработка на Френк Гери со „Луј Витон“ (Louis Vuitton). Тоа е однос што оди подлабоко од естетиката. Хорологијата ја дели со архитектурата истата фундаментална опсесија: формата и функцијата да бидат обликувани во нешто што трае.
.webp){kind=icon}
