text size
Колку е подолга младоста толку е подолг животот и сè е посовршено – од изгледот, работата, животот, па до децата. Вака би можела да се опише опсесијата на современите луѓе, кои како да заборавиле како изгледа човечката природа: да се роди, да се живее и, порано или подоцна, да се умре. Бидејќи, колку и да е тешко да се прифати тоа, не можеме да живееме вечно. Не можеме да бидеме млади или здрави засекогаш, а не можеме и не треба да бидеме совршени. Сепак, луѓето како да заборавиле на сето ова и во последно време решиле да му се спротивстават на сè што е човечко и да ја користат целата можна технологија за да постигнат совршен и бесконечен живот. Што има лошо во тоа? Тешко е да се одговори едноставно на ова прашање, но на поедноставен начин би можеле да кажеме – сè. Иако од една страна е сосема природно и пожелно да напредуваме, да откриваме болести и лекови и да користиме технологии за развој, прашањето за долговечноста во последниве години отиде толку далеку што очајно сакаме да го продолжиме и да го направиме совршен не само сопствениот живот туку и животот на тие што сè уште не се ни родени. Сето ова отвора голем број прашања - од етиката, преку управувањето со технологијата, до класните разлики и можното создавање биолошки супериорна елита.
.webp){kind=icon}
