Приносите уриваат рекорди: „Тепачка“ за обврзници од европските економски сили

Инвеститорите се нафрлија на купување долгорочни обврзници издадени од големите европски држави, а главната причината за тоа е висината на приносите коишто не биле толку високи со децении наназад. Долгорочните државни хартии од вредност од земји како Велика Британија и Франција станаа попривлечни за инвеститорите отколку акциите, американските обврзници и валутите бидејќи нудат ретка рамнотежа меѓу зголемени приноси и фискална рамка што е сепак многу помалку ризична отколку американската.

   

 

Фокус на Франција и Британија

Минатата недела трошоците за задолжување на Велика Британија стигнаа до нивото од 5,75 проценти, што е највисокото ниво од 1998 година, а француските каматни стапки стигнаа до највисоко ниво од 2011 година наваму.

Овие движења се одразија низ целиот свет, бидејќи вознемиреноста околу постојаната инфлација и поголемото задолжување на властите го држат долгорочниот долг на нишанот на инвеститорите. Иако расположението останува кревко, а вознемиреноста околу фискалните дефицити е сè уште висока, некои се подготвени да се изложат на приход на такви нивоа.

Состојбата на францускиот долг е влошена поради загриженоста околу политичката ситуација и изгласаната недоверба на премиерот Франсоа Бајру. Од друга страна, во Велика Британија, вицепремиерката Анџела Рејнер поднесе оставка во петокот поради даночен скандал - што претставува уште поголем притисок врз премиерот Кир Стармер - и се шират шпекулации за тоа како да се пополни дупката во буџетот до рокот поставен за ноември.

Со толку високи приноси, глобалниот фиксен приход изгледа „привлечно“, рече Ден Иваскин, главен инвестициски директор на групата во „Пацифик инвестмент менаџмент ко.“ (Pacific Investment Management Co). „Не само во апсолутна смисла, туку и во однос на акциите“, пренесе „Блумберг“.

Потреба од зголемени задолжувања 

Иако непосредните економски последици од недовербата во францускиот премиер се чини дека ќе бидат контролирани, задолжувањата како дел од бруто домашниот производ се на пат да се зголемат за 10 процентни поени на 125 проценти во 2030 година ако политичарите не можат да се договорат за мерките за ставање под контрола.

„Неуспехот да се спроведе амбициозен план за консолидација би го оставил долгот на опасна нагорна траекторија, бидејќи номиналниот раст не успева да ги компензира растечките трошоци за финансирање, зголемувајќи ги ризиците за одржливоста на долгот“, напишаа економистите Жан Далбард, Антонио Баросо и Симона Деле Чиаје, објави „Блумберг“.

Во меѓувреме, претседателот Емануел Макрон сакаjќи да избегне распишување предвремени избори побара договор меѓу партиите во Националното собрание на Франција за нов премиер и синоќа на оваа позиција го назначи досегашниот министер за одбрана Себастиен Лекорну.  

„Во иднина состојбата би можела да се претвори во должничка криза или економска криза, но во моментов тоа е само политичка криза“, изјави Далбард за „Блумберг ТВ“ во петокот.

Предупредувања за недостиг од средства

Проблемите со буџетот на Велика Британија повторно ги погодуваат британските пазари, бидејќи инвеститорите стануваат сè повнимателни во однос на способноста на владата да ја одржи својата финансиска состојба во ред без да ја попречува економијата.

Притисоците доведоа до предупредувања од економистите дека земјата може да заврши со потреба од спасувачка помош од Меѓународниот монетарен фонд. Тоа можеби е само хипербола, но она што е реално во моментов е како се однесуваат инвеститорите, продавајќи долгорочни обврзници на Велика Британија и зголемувајќи ги приносите на највисоко ниво во овој век.

Тоа значи дека повеќе пари се апсорбираат од каматните плаќања на државниот долг и дополнително го голтаат ограничениот финансиски простор на министерката за финансии Рејчел Ривс односно ги прават тешките политички избори уште потешки.

Глобално, приносите од долгорочни обврзници се искачија на повеќе од десетгодишен максимум во некои случаи, бидејќи инвеститорите бараат повисоки премии за да се земе предвид поголемата понуда на долг што владите треба да го издадат за да ги финансираат плановите за трошење.