Ги нарекуваме „машки деца“ (англ. manchildren). Тие живеат во подруми, на Редит (Reddit), играат видеоигри наместо да учествуваат на пазарот на трудот. Нивните заедници се онлајн - во најдобар случај минливи, а во најлош случај злонамерни. Преовладувачкиот наратив за нив, за одредена нагласена онлајн група милениумци и мажи од генерацијата зед, е оној на изгубено племе, проблематично, привилегирано од страна на патријархатот, но неспособно да расте.
Податоците го поткрепуваат овој наратив. Од 2011 до 2022 година бројот на Американци што посетуваат факултет се намалил за 1,2 милион, според истражувачкиот центар „Пју“ (Pew Research Centra). Поголемиот дел од тој тренд се мажи; тие исто така се откажуваат од работната сила со децении, без оглед на нивното образовно ниво. Извештајот „Состојбата на американските мажи 2023“ (State of American Men 2023) од невладината организација за социјална правда „Еквимундо“ (Equimundo) откри дека речиси две третини од младите мажи веруваат дека „никој всушност не знае кој сум“. Истражувањето покажа и дека еден од тројца испитаници ја поминал претходната недела без физички контакт со некого надвор од неговото домаќинство. Речиси половината рекле дека го сметаат својот онлајн живот за поинтересен и поисполнет од реалниот свет.
Борба, конфликт, осаменост и промени. Тоа се материјали за одлични книги. А мажите долго време пишуваат мемоари врз основа на нивните искуства. Не мора да се враќате до Барак Обама и неговата книга „Соништа од мојот татко“ (Dreams From My Father) од 1995 година за да најдете моќни, релативно неодамнешни примери од типот како „Нежниот бар“ (The Tender Bar) од Џ.Р. Мерингер, раните дела на Огистен Бароуз, „Прекрасната борба“ (The Beautiful Struggle) од Та-Нехиси Коутс, „Елегија на хилбили“ (Hillbilly Elegy) од Џ.Д. Венс.
Сепак, впечатливо е колку малку современи нефиктивни дела постојат за проблематичната состојба на младите мажи во оваа деценија. Секако, има многу книги на листите на бестселери напишани од мажи. Мемоари од познати музичари, политичари што го изразуваат своето незадоволство, па дури и „Поеми и молитви“ (Poems & Prayers) од актерот Метју Меконахи, која со недели е на врвот на топ листите. Но секојдневните машки гласови во голема мера се сведени на дигиталните заедници на поткасти, каналите Дискорд (Discord) и билтените што сега ги нарекуваме маносфера.
Новинарот Александар Херст се издвојува со „Генерација на очај: Како заработив - и изгубив - милион долари“ (Generation Desperation: How I Made—and Lost—a Million Dollars / Hodder & Stoughton; 29 јануари). Тоа е ветувачко деби со остри увиди во предизвиците на растењето во 21 век. Штета што насловот мора да биде толку широк и дрзок - иако е очигледно дека таков наслов одделот за маркетинг на издавачот би го протуркал без дури и да го прочита ракописот. Под насловот (да, станува збор за приказна за Редит, облози на Волстрит и милениумците, но не дозволувајте тоа да ве обесхрабри) се крие поучна приказна за паметен млад човек, кој се обидува да созрее во неизвесноста на нашето време.
Херст патува од топлата, но ексцентрична заедница на Кливленд до студенилото на животот како копирајтер во Париз, каде што се обидува да продолжи кариера водена од страст каква што би ја фалеле регрутерите на почетокот на кариерата. Херст студирал во Амхерст и, следејќи го патот на многу други милениумци, продолжил и на постдипломски студии. Книгата е предизвикана од пандемијата, која го принудува да се занимава со дневно тргување. Наскоро заработува повеќе пари отколку што некогаш замислувал во неговата „лабава“ работна средина: повеќе од милион долари - додека, признава тој, станува „малку кретен“.
И покрај драматичната голема бројка во насловот, целата работа за заработката и губењето големи пари е всушност доста здодевна. Херст вклучува разговори меѓу пријатели и корисници на Редит исполнети со емотикони и пцости, дијалог што веќе се чувствува застарено, особено имајќи предвид дека „Антисоцијалната мрежа“ (The Antisocial Network) на Бен Мезрих за облозите на Волстрит е објавена пред речиси пет години. Подобрите делови доаѓаат кога Херст ги открива емоционалните опортунистички трошоци на амбициозен млад човек што ги исполнил сите критериуми што ги охрабруваше американскиот естаблишмент, но сепак се чувствува како да не стигнал до светот на возрасните, а можеби и никогаш нема да стигне.
„Со години имав сеприсутно, иако осцилирачко, чувство на изгубеност“, пишува тој. Егзистенцијално фрустрирани, милениумците со огромни долгови лесно можат да се поистоветат. „Другите живееја понесигурно од мене, но тоа не значеше дека не бев свесен за тенките нишки што правеа сè да изгледа поврзано и што ме одделуваа од целосната зависност на адолесценцијата.“
Можеби изгледа иронично што Херст понекогаш се потпира на изрази што можеле да бидат земени од лаптопот на Кери Бредшо од „Сексот и градот“. Ова е особено точно во моменти на саморефлексија. „Таа ноќ“, пишува тој, „се прашував, иако само накратко, дали парите навистина ќе ми го донесат она што мислев дека ќе ми го донесат“. Тој признава: „Бев среќeн за моите пријатели, но исто така постојано се прашував каков би бил мојот живот ако преземев повеќе ризици“. И подоцна продолжува: „Додека ја гледав како се спушта по скалите до метрото, се прашував дали требаше да ја бакнам.“
Најотворената, најискрена проза на Херст се занимава со машката љубомора. „Тој богат кретен“, проколнува во себе додека се упатува на забава во импресивен стан што само технолошки непријател може да си го дозволи. Признава дека има натпреварувачки дух во машките пријателства; им завидува на нивните плати и успеси. Барајќи помош од терапевт, Херст е резервиран во врска со дискусијата за сопствената заработка, мислејќи дека неговиот терапевт би можел да му завидува.
Патот до зрелоста станува сè понеостварлив, културно и економски. Постои дисконекција помеѓу очекувањата на возрасните мажи како самостојни хранители и реалноста на пазарот на трудот.
И без разлика дали ни се допаѓа тоа или не, заплетите на младешките т.н. романи за созревање (bildungsromans) често вклучуваат нуркање во дивината на машките онлајн заедници. Најрадикалните од тие светови се алармантни. Во својата претстојна книга „Лудоста на верувањето“ (The Madness of Believing), Џош Овенс, поранешен студент на филмска школа, ги опишува своите искуства во светот на теориите на заговор на платформата Инфоворс (Infowars) на Алекс Џонс. Но, повеќето онлајн заедници се нијансирани, анимирани од сложеноста на машките емоции и многу подлабоки од глупавите емотикони или злобните мемиња.
Овие заедници мора сериозно да ги сфатиме бидејќи тие сè повеќе се прозорец кон тоа како мажите го разбираат своето место во светот и како се претставуваат себеси во него. Некогаш имаше многу дискусии во баровите или со момците од спортските тимови; сега има многу досадни, иритирачки коментари на Редит, Дискорд (Discord) и други онлајн места. Учењето да ги толкуваме може да ни помогне да разбереме што половина од општеството сега сака и му треба.
Во „Генерација на очај“ дури преку загубата се чини дека Херст има свест на возрасен и тој ја преиспитува вредноста на вистинските заедници во неговиот дом во Кливленд и тој што го изградил во Франција. Тој му покажува на читателот како ранливоста носи раст на начин што може да ги охрабри другите мажи да престанат да се однесуваат како деца.
.webp){kind=icon}
