Дали размената на Лука Дончиќ е исто како предвремена продажба на акциите на „Енвидија“?

Кога првпат ја видов веста, помислив дека е интернет трол. Далас Маверикс ја замени суперѕвездата Лука Дончиќ за суперѕвездата Ентони Дејвис од Лос Анџелес Лејкерс. Маверикс, кои лани се пласираа во финалето на НБА, го изградија својот тим околу Дончиќ, кој е еден од најдобрите играчи во лигата и има само 25 години. Дејвис е и еден од најдобрите играчи во НБА, но има 32 години и се мачеше со повреди.

Договорот, кој беше финализиран во неделата и вклучува неколку други играчи, беше шок - не само за спортските новинари, туку и за Дончиќ, неговите нови соиграчи и неговиот поранешен тренер. Но, дали размената сепак може да се смета за рационална во однос на финансискиот пазар? Или Далас е еквивалент на нетрпелив инвеститор на „Енвидија“ (Nvidia) кој рано ги продал акциите на компанијата и добил одредена вредност кога ќе беше подобро да се задржи на понатамошни придобивки?

Прво: Трговијата покажува како фундаментално се променила економијата на кошарката.

Релативната новина во лигата е тоа што многу сопственици на НБА тимови сега се милијардери. Купувањето спортски тим стана сè поатрактивен начин за инвестирање пари, бидејќи вреднувањето на спортските франшизи расте со децении.

Дончиќ по пристигнувањето во Лос Анџелес/Извор: LA Lakers

Колку е побогат сопственикот, толку е поголема веројатноста дека тој сака искуството да биде забавно. Можеби тоа е затоа што многу други делови од неговиот живот се толку сериозни. Но, што се однесува до Дончиќ, се чини дека справувањето со него не е забавно. Неговиот стил на теренот е често благодушен и во исто време досаден. Неговата флуктуирачка тежина е (беше) проблем, а тој е надвор од терените повеќе од еден месец поради комбинација на повреди и проблеми со фитнесот.

Кога некој играч-ѕвезда се однесува вака, моралните проблеми може да се прошират на целиот тим. Далас се движи околу .500 оваа година, што е едвај одличен рекорд за шампион на Западната конференција натоварен со таленти. Ако сте семејството Аделсон, мнозинските сопственици на Маверикс, дали навистина ви се потребни овие главоболки?

Да, НБА играчите се познати по тоа што ги менуваат своите навики. На пример, великанот на Бостон Селтикс, Лери Бирд, беше познат по тоа што се забавуваше на почетокот на неговата кариера, но потоа се претвори во опседнат победник. Но, повеќето од најдобрите ѕвезди на лигата, како Мајкл Џордан и Стеф Кари, имаат лидерски квалитети од самиот почеток. Така што песимизмот на Маверикс за Дончиќ можеби е оправдан.

Уште една новина е тоа што сопствениците поголем акцент ставаат на освојување на шампионската титула.

Ова е делумно затоа што може да привлече поголемо внимание на тимот - или барем сериозен обид да го стори тоа - и вниманието има сè поголема економска вредност. Далас очигледно решил Дончиќ да не го води тимот во ветената земја.

Има и тесен регулаторен аспект за сето ова. Дончиќ е подготвен за таканаречено супермакс-продолжување откако ќе му истече сегашниот договор. Се очекува Маверикс да се обврзат да му платат 345 милиони долари во текот на пет години ова лето. Дали беа луди да не го направат тоа? Ако тимот заврши под првото место, што изгледа веројатно, тие би можеле да ги задржат тие пари.

Што е со Лејкерси?

Тие се на еден од двата најголеми пазари во НБА и во град кој напредува врз гламурот. Ако ништо друго, Дончиќ го има токму тоа, со огнената офанзивна игра. Плус, Лејкерси и онака не се фаворити оваа година, Леброн Џејмс веќе има 40 години. Потписот на Дончиќ им дава нов играч кој ќе го привлекува вниманието со години. Ако резултатот е повеќе драма отколку шампионски прстени, Лос Анџелес е местото каде што треба да се биде.

Завршна мисла

Комплексниот систем за права на НБА за плати и колективно договарање може да биде пофункционален отколку што мислат многу луѓе. Нашироко се верува дека тоа ги отежнува и ги прави ретки големите размени и потпишувањето слободни агенти, што внесува елемент на изненадување и возбуда во лигата.

Тие грижи остануваат. Но, понекогаш е потребен само еден храбар потег за да се покаже дека работите не се толку стагнантни како што изгледаат. Многу е веројатно дека многу други НБА тимови - па дури и организации надвор од спортот - сега се прашуваат дали треба да се задоволат со статус кво.