Каде да патувате ова лето

Ова лето патувањата повеќе не се само прашање каде е убаво, туку и каде има смисла да се отпатува.

Цените на горивата, авионските билети и сместувањето ги менуваат, односно ги ограничуваат плановите за одмор, па многумина за првпат избираат побавно, помирно и попаметно патување наместо класичните туристички центри.

Наместо борба за место на плажа и прескапи градови преполни со туристи, фокусот се префрла кон делови од Европа што сè уште функционираат со понормално и порелаксирано темпо: мали крајбрежни места, планински гратчиња, острови без крузери и дестинации на кои кафето и натаму трае подолго од Инстаграм стори, иако ниту таму не недостига инспирација за фотографии.

 

Таквите избори доаѓаат и како одговор на поширокиот контекст: геополитичките тензии, осцилациите на цените на енергентите и општата економска несигурност, во услови кога вредноста на патувањето сè повеќе се мери преку квалитетот на искуството, вредноста што ја добивате и вистинскиот мир што го нуди.

Еве неколку предлози.

Езерото Гарда, Италија

Во Италија има повеќе од 1.000 езера, но најголемото во земјата, езерото Гарда, несомнено е едно од највпечатливите и најживописните. Се наоѓа меѓу Алпите и Доломитите и е долго приближно 51 километар од својот северен до јужниот крај, а неговите пространи води се опкружени со историски градови покрај брегот, недопрени плажи, замоци и планинарски патеки.

Што и да одберете од ова, одморот на езерото Гарда нема да ве разочара.

Најдобар начин да го запознаете регионот е преку истражување на градовите. Го препорачуваме Сирмионе – живописен град на полуостров на јужниот брег на езерото Гарда во Ломбардија, во кој може да се влезе само преку подвижен мост. Овој шармантен град е познат како „бисерот“ на езерото поради замокот Скалигер, кој потекнува од 13 век. Таму ќе најдете голем број римски урнатини, неколку плажи за одмор, како и термална бања чии корени датираат од римско време, но официјално е во употреба од 1889 година.

Лимоне сул Гарда е историско село на западниот брег на езерото, во Ломбардија, сместено меѓу впечатливи планински карпи и кристално чистата вода. Лимоне е познато по своите древни насади со лимони и по стариот град во пастелни бои со улици со калдрма, живописно пристаниште и едни од најдобрите велосипедски патеки. Ова мало место е идеално за одмор, излети со брод, возење велосипед, планинарење и спортови на вода.

Лаѕизе е живописен град на југоисточниот брег на езерото, во близина на Верона. Познат е по своите шармантни пејзажи и значајното уметничко и историско наследство, но и како дестинација за оние што бараат моменти за одмор и рекреација.

Depositphotos

Лаѕизе е целосно опкружен со прстен од ѕидини и кули што го обиколуваат историскиот центар, кој денес е исполнет со елегантни ресторани и занаетчиски продавници. Во рамките на ѕидините ќе најдете раскошно градско јадро, со живописното Старо пристаниште и Венецијанската царинарница свртени кон езерото, како и неговите величествени цркви.

Доколку случајно се најдете во Лаѕизе во среда наутро, прошетајте низ центарот на градот бидејќи тогаш е пазарен ден. Пазарот обично трае од рано наутро до пладне и претставува добра можност за купување локални производи, како што се вино, маслиново масло и сирење.

Малчезине е шармантно мало гратче на североисточниот брег на езерото, во регионот Венето, во провинцијата Верона, во подножјето на планинскиот масив Монте Балдо. Тоа е омилена дестинација за љубителите на едрењето и сурфањето на ветер, но нуди и многу можности за посетители со различни интереси.

Градот Рива дел Гарда се наоѓа на северниот крај на езерото и претставува главен центар на регионот Гарда во Трентино, во подножјето на Доломитите Брента. Го одликува живописно старо градско јадро со шармантно шеталиште покрај езерото, но и стрмни планини, алпски пејзажи и силни, постојани ветрови, поради што е совршено место за едрење и сурфање на ветер. Покрај тоа, Рива е одлична дестинација за љубителите на планинарењето, велосипедизмот и искачувањето по карпи.

Островот Фолеграндос, Грција 

Фолегандрос е токму она место што луѓето го бараат кога велат: „Сакам грчки остров, но без Миконос, поевтин од Санторини и без целиот тој циркус“. Станува збор за мал кикладски остров меѓу Санторини и Милос, со бели куќи, тесни улички и оној вистински, бавен грчки ритам што на повеќето популарни острови речиси исчезна.

Најголемата предност на Фолегандрос е тоа што сè уште не е целосно преплавен од масовниот туризам. Нема огромни барови на плажа, нема илјадници крузери и нема чувство дека сте во трговски центар покрај море. Наместо тоа, добивате мирни плажи до кои често се стигнува пеш или со чамец, зајдисонца без метежот карактеристичен за Санторини и мали таверни во кои локалните жители и натаму седат до полноќ.

Фолеграндос/Depositphotos

Главниот град Хора веројатно е едно од најубавите мали места на Кикладите – бело и сино, сместено на работ на карпа, со поглед кон морето, што навечер изгледа речиси нереално. Идеално е за вечерни прошетки без автомобили и бучава.

На Фолегандрос е важно каде ќе престојувате, бидејќи островот нема многу содржини како големите туристички дестинации. Добрата локација практично го одредува целиот ритам на одморот.

Сместувачките капацитети во Хора главно се мали бутик-хотели, апартмани и студија со тераси и поглед.

Каравостасис е пристаништето на островот, но е многу помирно отколку што би се очекувало. Има неколку убави плажи во непосредна близина, добри ресторани покрај морето и одлична поврзаност со бротчиња до скриените плажи.

Атмосферата таму повеќе одговара за утринско капење и лежерни вечери, а помалку за вечерни прошетки и живот каков што нуди Хора.

Ако сакате изолираност, тишина и чувство дека сте на сосема поинакво место, селото Ано Мерија е најдобриот дел од островот. Таму има помалку туристи, повеќе природа, фантастични погледи и најавтентично островско искуство.

Но, сè што е убаво има и свое „но“ – до Фолегандрос не се стигнува директно и лесно како до класичните летувалишта, а токму затоа островот е помирен и помалку комерцијализиран. Најдобрата опција е лет до Атина, а потоа патување со траект, кое трае околу четири-пет часа со брз брод или седум-осум часа со побавен и поевтин траект. Алтернатива е лет до Санторини, а потоа траект од еден до два часа до Фолегандрос.

Дополнителен совет: подобро е да изнајмите скутер за движење низ островот. Исто така, од некоја причина Италијанците многу го сакаат овој остров, па добро е да го избегнете август, кога повеќето од нив одат на одмор.

Сирос, Грција 

Додека околните острови во последните години станаа синоним за пренатрупаност и цени што често ги надминуваат и оние во европските метрополи, Сирос останува едно од местата што Грците, а особено локалното население, и натаму безволно ги споделуваат со остатокот од светот. Како административен центар на Кикладите, но без потреба тоа да го демонстрира со спектакл, островот привлекува патници на кои искуството им е поважно од инстаграмската привлечност на дестинацијата.

Неговиот главен град Ермуполи повеќе потсетува на елегантен медитерански центар отколку на типично кикладско село. Изграден во текот на 19 век како еден од најважните трговски центри на новоформираната грчка држава, градот ги задржал својата импресивна неокласична архитектура, мермерните плоштади и монументалните скали што водат до населбата Ано Сирос.

Зад големите дрвени врати и добро зачуваните фасади денес се кријат мали бутик-хотели и пансиони, што му дава на островот поинтимен карактер во споредба со големите хотелски комплекси по кои се познати покомерцијалните грчки острови. Посебна атмосфера на Ермуполи му дава и фактот што со векови бил место на средби, но и на хармоничен соживот меѓу православната и католичката заедница.

На еден рид се наоѓа православната црква „Воскресение Христово“, а на друг се издига катедралата „Свети Ѓорѓи“ во средновековниот Ано Сирос. Двете цркви, свртени една кон друга преку заливот, станаа симбол на островот и на неговата невообичаена верска и културна разновидност за грчките состојби.

Иако Сирос нема драматични пејзажи како Санторини, неговите плажи привлекуваат токму со својата помирна атмосфера. Најпозната е Галисас, широка песочна плажа со плитка вода и таверни веднаш покрај морето, додека плажата Агатопес е позната по ситниот песок, плиткото тиркизно море и заштитениот пејзаж во кој во текот на летото можат да се видат и ретки видови медитерански кринови. Токму таму се наоѓаат и елегантни барови на плажа, со лежалки, коктели и порелаксирана верзија на кикладскиот луксуз, но без претераната комерцијализација карактеристична за попознатите острови. Кини и Финикас се популарни меѓу семејствата и љубителите на едрењето, додека на северниот дел од островот пејзажот станува подив и покаменест, со мали заливи до кои се стигнува пеш или со чамец.

Гастрономијата на островот исто така отстапува од типичната туристичка слика за Грција. Сирос е познат по сирењата како „сан микали“, локална верзија на тврдо сирење што често се споредува со пармезанот, но и по традиционалните слатки локуми и алва, кои се произведуваат уште од 19 век. Вечерите таму најчесто не подразбираат ресторани создадени за покажување на социјалните мрежи, туку мали семејни таверни во кои се служат свежа риба, октопод и едноставни кикладски јадења.

Иако островот има и мал аеродром со домашни летови од Атина, повеќето патници избираат траект од Пиреја, кој до Сирос стигнува за околу три и пол до четири часа, додека брзите линии патувањето го скратуваат на приближно два часа. Една од предностите на Сирос е тоа што може да послужи и како база за обиколка на другите Киклади. Редовните траектни линии го поврзуваат островот со Миконос, Тинос, Парос, Наксос и Санторини, па многу патници токму Ермуполи го избираат како помирна алтернатива од која заминуваат на еднодневни излети. Токму во фактот што овој остров сè уште не станал дестинација што служи како сценографија за туристите, туку место што живее во текот на целата година, лежи и најголемата привлечност на овој егејски бисер.

Полуостровот Пелион, Грција 

Еден од најавтентичните делови на Грција, а сепак поштеден од комерцијализацијата, овој планински полуостров над Волос е специфичен по тоа што морето и зеленилото буквално се судираат на секој чекор. Во практична смисла, тоа значи дека во ист ден можете да пиете кафе во село на 600 метри надморска височина и да се капете на плажа. Според митологијата, на Пелион живееле кентаурите, поради што е познат и како „планината на кентаурите“. Се вели и дека Пелион бил омиленото летно прибежиште на сите 12 бога од Олимп. Па зошто да не биде и ваше?

Селата како Макриница, Цагарада и Агиос Јоанис нудат сосема поинаков ритам: камени куќи, стари таверни, природна сенка и чувство дека сте во Грција каква што некогаш била. Морето е чисто, плажите се природни и често полупразни, а сè има некаква помирна, локална енергија.

Секое место има свој ритам, но ниту едно не е премногу туристичко.

Храната исто така е дел од доживувањето: вреди да се проба фасолада, чорба од бел грав, како и ципуро, локален пијалак што се произведува од комина од грозје и се пие полека, со мезе и разговор.

Уште една работа што му дава посебен шарм на Пелион е стариот планински воз што сообраќа од Ано Лехонија до Милиес – Маунцури. Тој се движи по една од најтесните железнички пруги во светот, со ширина од само 60 сантиметри, на историска траса чија изградба започнала кон крајот на 19 век. Пелионскиот воз е споменик на железничката архитектура, кој минува низ зелена маршрута полна со знаменитости. На пример, Еваристо де Кирико, татко на познатиот сликар Џорџо де Кирико, ја надгледувал изградбата на железничката мрежа. Во текот на изградбата, неговиот син ја набљудувал околината, која подоцна станала инспирација што постојано се провлекува низ неговите уметнички дела. Возот минува по траса долга околу 15 километри, а патувањето трае приближно 90 минути. Од станицата во Милиес започнува живописна патека од калдрма што води до центарот на селото. Посетителите можат да ги видат камените улици, традиционалните пансиони, црквата „Таксијархис“, изградена пред 1741 година, фолклорниот музеј, библиотеката и уште многу други знаменитости.

До Пелион најлесно се стигнува со лет до Атина или Солун, а потоа со автомобил или автобус до Волос, кој претставува главна порта кон овој регион. Од Волос понатаму се искачувате кон планината или се спуштате кон брегот, во зависност од тоа што ќе изберете. Најдобра опција е изнајмен автомобил, бидејќи Пелион не е дестинација за престој на едно место, туку за истражување.

Она што го прави особено добар избор за ова лето е односот меѓу мирот, природата и цените. Додека островите стануваат сè поскапи и сè попосетени, Пелион и натаму нуди простор за одмор без бучава и стрес, но и без чувство дека сте се откажале од морето или од убавите плажи.

Септември е особено добар избор бидејќи морето сè уште е топло, а атмосферата е уште поопуштена.

Бад Аусзе, Австрија

Бад Аусзе е едно од најмирните и најавтентични бањски места на Алпите и често се доживува како дестинација за „бавен велнес“, каде што целиот престој им е подреден на природата, тишината и бавниот ритам на живот. Сместено во срцето на регионот Салцкамергут, опкружено со планини и езера како Алтаусзе и Грундлзе, ова мало гратче нуди сосема поинаков вид велнес-искуство во споредба со големите и комерцијални велнес-центри.

За разлика од модерните спа-ресорти, хотелите таму најчесто се помали, често семејни или бутик-хотели, и се фокусирани на мирот, тишината и подолгиот престој во природа. Особено важен дел од локалната велнес-култура е Кнајповата терапија, која потекнува од Себастијан Кнајп, германски свештеник од 19 век и се заснова на едноставен принцип: стимулирање на телото преку вода, движење, билки, исхрана и рамнотежа. Во практика, во Бад Аусзе и неговата околина тоа најчесто значи одење низ ладна и топла вода, природни базени за нозе, потоци и уредени Кнајпови патеки во природа.

 

Грундлзе/Depositphotos

Во Бад Аусзе, оваа терапија совршено се вклопува во опкружувањето, бидејќи сè е „природно достапно“ – планински води, чисти извори и шумски патеки. Идејата не е луксуз, туку поттикнување на циркулацијата и опуштање на телото преку природни стимуланси. Потоа обично следува престој во сауна или во велнес-зоната на хотелот, што дополнително го засилува ефектот на релаксација.

Токму затоа Бад Аусзе е поинаков – таму велнесот е повеќе „интегриран во природата“, отколку сместен во голем комплекс.

Едно од попознатите сместувања во местото е „Спа хотел Ерцхерцог Јохан“ (Spa Hotel Erzherzog Johann), кој нуди панорамски „Скај спа“ (SKY SPA) со поглед кон планините, внатрешни и надворешни базени, сауни и зони за релаксација, како и попуст за рани резервации.

 

Хевиз, Унгарија 

Ако барате мирен одмор во Унгарија, најдобро е да се фокусирате на помалку познатите бањски градови и рурални региони во кои ритамот на живот е побавен, а природата и велнесот се главните причини за посета.

Едно од помирните места е Хевиз, познат по термалното езеро, кое се користи во текот на целата година. Иако местото е попознато во бањскиот туризам, и натаму ја задржува својата опуштена атмосфера, особено надвор од сезоната. Целиот град е организиран околу велнесот, со голем број спа-хотели, но без големиот градски метеж. Луѓето доаѓаат поради закрепнување, термалната вода и тишината, а не поради ноќниот живот или метежот.

Хевиз – место каде што велнесот не се консумира, туку се живее во текот на целиот престој/Depositphotos

Централна атракција е лековитото езеро Хевиз, кое според повеќето извори е најголемото природно термално биолошки активно езеро во светот. Во лето температурата на езерото достигнува 37 Целзиусови степени, а во зима не паѓа под 24 степени, па посетителите се капат во него и во текот на зимските месеци.

Дното на езерото е покриено со радиоактивна лековита кал, а лековитата вода има противвоспалително и смирувачко дејство.

Местото се наоѓа на околу 200 километри југозападно од Будимпешта, па најдобро е да се патува со автомобил.

Тавира, Алграве, Португалија 

Алгарве е најјужниот регион на Португалија и еден од најразновидните крајбрежни предели во Европа. Иако многумина го доживуваат како „летувалиште со плажи“, во суштина станува збор за многу поширок и покомплексен простор, кој обединува рибарски населби, впечатливи атлантски карпи, мирни лагуни, мали села во внатрешноста и некои од најубавите природни пејзажи во јужниот дел на континентот. Она што го прави посебен е фактот што за релативно кратко време може да се премине од целосно мирна рурална средина во жива туристичка зона или до сосема див брег без инфраструктура.

Во источниот дел на Алгарве се наоѓаат помирни и поавтентични места како Тавира. Тоа е дел од регионот што го задржал локалниот карактер, со побавно темпо на живот, стара архитектура и помалку масовен туризам. Тавира се наоѓа покрај река и е позната по островските плажи до кои се стигнува со бротче. Атмосферата е опуштена и погодна за подолг престој, каде што фокусот е ставен на мирот, прошетките и локалниот живот, а не на туристичките содржини.

Градот ги задржал својот историски карактер и секојдневниот локален живот. Сместен е покрај реката Жилао, со бели куќи, стари мостови и тесни улички што водат кон мирни плоштади. Градот е мал и лесно се разгледува пеш, па брзо се создава чувство дека сте дел од секојдневниот живот, а не само турист.

Algarve/Depositphotos

Најубав избор за престој е во стариот дел на градот. Тоа е делот со тесни улички, бели куќи, мали плоштади и мост преку реката. Друга одлична опција е сместување покрај реката Жилао. Овој дел можеби е и највпечатлив од визуелен аспект, бидејќи нуди поглед кон водата и мостовите.

Постои и можност за сместување во околните села надвор од Тавира, што овозможува најмногу мир и приватност. Најчесто станува збор за куќи со базен и повеќе простор, но во таков случај автомобилот е практично неопходен. Тоа е добра варијанта за подолг престој и целосна изолација од метежот.

Задолжително пробајте свежи морски плодови, особено катаплана, чорба од морски плодови, локалното јадење со школки конкилијаш и риба на скара. Остригите се многу застапени, па ако сте нивен љубител, таму ќе ги платите значително поевтино отколку на многу други места во Европа.

Не пропуштајте го ни виното „вињо верде“, попознато како „зелено вино“, едно од најсвежите и најлесни вина во Португалија. Името не ја опишува бојата, туку младиот и лесен карактер на виното, кое потекнува од регионот Мињо на северот од земјата, меѓу Атлантикот, реките и зелените лозја.

Препознатливо е по освежителната киселост, често понискиот процент на алкохол и благите меурчиња, поради што е совршен избор за лето, долги ручеци и вечери покрај море.

За патување, најдобро е да се лета до градот Фаро, кој наедно е и административен центар на регионот Алгарве, а потоа да се продолжи со такси до Тавира, што трае околу 40 минути. И услугите како „Убер“ таму се мошне пристапни.

Горд, Прованса, Франција 

Во југоисточниот дел на Франција, во областа Воклиз, се наоѓа Горд, мало село што со децении се вбројува меѓу најпосетените места во Прованса. Сместено е во подножјето на планинскиот масив Либерон, со поглед кон долината Калавон, препознатливо е по слоевите камени куќи, кои каскадно се издигаат околу тврдина од 11 век. Иако има само околу 1.600 жители, годишно привлекува голем број посетители, особено во летните месеци кога во околината почнува да цвета лавандата.

Ако уживавте во филмот „Добра година“, во кој Расел Кроу се збогува со корпоративниот свет така што се вљубува во ова село и во имотот со лозја што го наследил (и, секако, во ликот на Марион Котијар, сопственичка на локално бистро), треба да знаете дека сè повеќе луѓе денес одлучуваат да го направат истото тоа, а еве и зошто.

Популарноста на ова место нагло пораснала во педесеттите години на минатиот век, кога го откриле француски уметници и архитекти што бегале од Париз во потрага по сонце и мир. Денес Горд се наоѓа на речиси секоја листа на најубави села во Франција, а неговата репутација се темели на спојот меѓу автентичноста, единствената архитектура и високото ниво на туристичка услуга.

Во самиот центар се наоѓа ренесансната тврдина Шато де Горд (Château de Gordes), која денес служи како галериски простор и седиште на локалната администрација. Пазарот на главниот плоштад во понеделник претставува централниот настан во селото.

Тесните улички се провлекуваат меѓу камени куќи со зелени капаци на прозорците, а од речиси секој прозорец се отвора поглед кон долината. Мали галерии и занаетчиски работилници се сместени во поранешни вински визби и штали, додека во засенчените дворови се кријат мирисливи градини. На видиковецот над селото посетителите често застануваат за да го набљудуваат зајдисонцето, сцена што инспирирала многу сликари и фотографи.

Во последната деценија Горд се издвои и како дестинација за луксузен туризам. Во околината се наоѓаат бутик-хотели, спа-комплекси и ресторани со акцент на локалните состојки и провансалската кујна. Сепак, архитектурата и строгите правила за зачувување на изгледот на местото спречиле прекумерна урбанизација. Речиси сите куќи и хотели се изградени од локален камен, што на селото му дава препознатлива складност.

Најдобро време за посета на Горд е од мај до септември, кога климата е стабилна и повеќето атракции работат со полн капацитет. Во текот на јули и август бројот на туристи е најголем, па се препорачува сместувањето да се резервира неколку месеци однапред. Понудата вклучува мали пансиони, традиционални соби за гости (chambres d’hôte) и луксузни објекти како хотелот „Ла Бастид де Горд“ (La Bastide de Gordes), еден од најпознатите во регионот.

Повеќето патници што престојуваат во Горд и неговата околина ја организираат обиколката на овој дел од Прованса самостојно, потпирајќи се на препораките од домаќините. Сопствениците на шармантните пансиони и мали хотели се познати по тоа што на гостите им нудат детални мапи, совети за најубавите рути и препораки за ресторани и вински визби што не се појавуваат во туристичките водичи. Токму овој личен пристап прави и пократкиот престој во регионот да добие карактер на локално искуство, кое се памети по едноставни, но автентични моменти.

Рута низ лозја и лаванда

За оние што сакаат да посетат повеќе места во околината, се препорачува еднодневна рута што го поврзува Горд со селата Русијон, Боние и Менерб. Сите три места се наоѓаат на кратко растојание едно од друго и се поврзани со локални патишта што минуваат низ лозја, маслинови насади и чистини покриени со лаванда.

Туристите често се одлучуваат за обиколка со посета на националниот парк Либерон, кој нуди мрежа од пешачки и велосипедски патеки, што го прави идеален за оние што сакаат да комбинираат одмор и активност. Секое село има свој карактер: Русијон е препознатливо по фасадите во топли тонови, Боние ја зачувало типичната провансалска структура со црква на врвот од ридот, додека Менерб е познато по уметничките галерии и тишината на камените улички. Во околината има и мали семејни винарници отворени за дегустации, како и ателјеа на локални мајстори за керамика и текстил.

Како да стигнете

Горд е оддалечен околу 40 километри од Авињон и околу 90 километри од Марсеј. Од Париз до Авињон може да се стигне со брзиот воз ТГВ за околу три часа, а потоа со изнајмен автомобил или локален превоз. Патниците што слетуваат во Ница можат да продолжат до Горд со автомобил, што трае околу три и пол часа. Изнајмувањето автомобил е најпрактична опција, бидејќи локалните автобуски линии се ограничени, а до многу атракции може да се стигне само по пат.

Талин, Естонија 

Во последните години Естонија најчесто ја препознаваме по дигитализацијата, како глобален лидер во електронската администрација, каде што 100 отсто од јавните услуги се достапни онлајн, и како прва земја во светот што овозможи гласање преку интернет. Естонија е и земја со најголем број стартап-компании по жител во Европа, а Талин, главниот град, минатата година беше прогласен за најдобар град во светот за стартапи, па не е изненадување што дигиталните номади сè почесто избираат да престојуваат таму, бидејќи земјата им нуди извонредни услови.

Но Естонија е една од најинтересните летни дестинации на Балтикот токму затоа што не изгледа како класично летувалиште, туку повеќе како спој на северна природа, тивки градови и крајбрежје што често останува празно дури и во сезона.

Главниот град Талин е единствен по многу нешта. Стариот дел на градот, чие потекло датира уште од 13 век, е впишан на листата на светско наследство на УНЕСКО. Талин дејствува како музеј на отворено; речиси и нема парк, улица или гранка во локалните паркови и шуми каде што не може да се најде некој интересен експонат или споменик, па не е чудно што во градот има повеќе од 60 музеи и галерии.

Штом ќе излезете од стариот дел на градот, атмосферата брзо се менува: парковите, шумите и брегот се многу блиску, па немате чувство дека сте во голема метропола.

Морето е постудено отколку во Јужна Европа, но во лето, особено во јули и август, сосема нормално може да се капе, особено на плажите околу Талин и на островите, кои ги има околу 2.000. Плажите се долги, песочни и често без голем метеж, што создава сосема поинакво чувство на одмор.

Летната клима не е екстремна – температурите се умерени и често се движат меѓу 20 и 25 степени, што ја прави оваа дестинација погодна за активен одмор: прошетки, велосипедизам, истражување градови и природа, без големи горештини. Ако сакате да го избегнете метежот, најдобар избор се населбите околу центарот, но не и самиот Стар Град. Кадриорг е елегантен и зелен дел од градот со парк, музеи и дрвени вили. Многу е мирен, а сепак блиску до центарот. Каламаја, некогашна рибарска населба, денес е креативен дел од градот со дрвени куќи, кафулиња и локални ресторани. Многу е опуштен и без голем метеж. Пирита се наоѓа покрај морето и шумата, со плажа и марина.

Естонската кујна е едноставна и се темели на сезонски намирници – риба, компир, ’ржан леб и шумски бобинки.

Меѓу типичните јадења се вериворст, традиционален крвав колбас, мулгипудер, варен компир со јачмен и сланина, и леивасуп, слатка супа од црн леб и суво овошје, додека шумските бобинки се главна состојка во различни десерти, често во комбинација со боровинки и брусници.