Игнорирањето на климатските ризици загрозува над третина од профитот во модната индустрија

Финансиските последици од глобалното затоплување сѐ потешко може да се игнорираат од страна на корпоративните директори.

Модната индустрија се движи кон пад на профитот од 34 отсто до 2030 година, освен ако компаниите брзо не преземат мерки за намалување на својот јаглероден отпечаток, се наведува во извештај на институтот „Апарел импакт“ (Apparel Impact Institute).

Како што глобалното затоплување станува сѐ поизразено политичко прашање, финансиските аргументи за дејствување стануваат сѐ потешки за игнорирање за корпоративните раководители, изјави Луис Перкинс, претседател и главен извршен директор на институтот. Во извештајот детално се опишуваат растечките трошоци од неактивноста, од нарушувања во синџирите на снабдување до повисоки оперативни расходи, нагласувајќи ги ризиците што климатските промени ги носат за корпоративната заработка.

„Вие веќе преземате дел од овие трошоци, без разлика дали сте свесни за тоа или не“, рече Перкинс во телефонско интервју. „Зборуваме за квартали, не за децении.“

Извештајот на „Апарел“ издвојува три точки на притисок што би можеле да имаат најголемо влијание врз корпоративните профити во следните четири години: повисоките цени на јаглеродот, растечките трошоци за суровините и поскапата енергија. Заедно, овие ризици ги загрозуваат маржите и долгорочната конкурентност доколку брендовите не ја вклучат изложеноста на климатските ризици во планирањето на трошоците и инвестициските одлуки, се наведува во извештајот.

„Нестабилните пазари на јаглерод, енергија и материјали веќе не се теоретски“, се наведува во документот. „Тие веќе ги обликуваат цените кај доставувачите и оперативните трошоци низ целиот синџир на вредност на модната индустрија.“

Климатската неактивност би можела да намали три процентни поени од оперативните маржи на компаниите до крајот на деценијата, што ќе значи пад на профитот од 34 отсто, се наведува во извештајот. Доколку овие трендови продолжат, до 2040 година би можело да исчезне и до 70 отсто од вредноста на модната индустрија, проценета на 1,8 билион долари.

Цената на јаглеродот станува сѐ поголем товар за компаниите поради ширењето на регулаторните и фискалните мерки, се наведува во извештајот, а како пример се посочува механизмот на ЕУ, кој во суштина функционира како царина, односно воведува јаглеродна давачка за одредени увезени производи во блокот.

Најголемиот дел од емисиите во текстилната индустрија спаѓа во таканаречениот Скоуп 3 (Skope 3), што значи дека најголемите можности за нивно намалување се поврзани со декарбонизација на синџирите на снабдување, изјави Кристина Елиндер Лиљас, директорка за одржливи финансии во „Апарел“.

Сепак, постојат пречки, бидејќи брендовите не ги поседуваат своите доставувачи, туку ги делат со други компании, рече Лиљас, што го отежнува поттикнувањето промени. Напорите за справување со емисиите од Скоуп 3 често запираат затоа што компаниите не сакаат да ги финансираат скапите технолошки и енергетски инвестиции кај доставувачите, додаде таа.

Авторите на извештајот наведуваат дека многу модни компании немаат доволно капитал самостојно да ги декарбонизираат синџирите на снабдување и препорачуваат брендовите заеднички да инвестираат со доставувачите за да го поделат товарот, како и да користат финансиски алатки, како заеми поврзани со одржливост, за финансирање на транзицијата. Тие исто така посочуваат дека финансиските директори треба да ги вградат климатските трошоци приспособени на ризик во буџетирањето и плановите за капитални расходи.

„Целосно поддржуваме дека значајните промени бараат соработка од сите релевантни актери низ целиот синџир на снабдување“, изјави Улрика Леверенц, раководителка на зелените инвестиции во „Ејч енд Ем“ (H&M Group), додавајќи дека компанијата ја поддржува идејата за забрзување на декарбонизацијата на нивниот синџир на снабдување.

Одделна студија, објавена минатиот месец од ВБА (World Benchmarking Alliance), покажала дека пренасочување поголем дел од постојните капитални расходи кон нискојаглеродни инвестиции би можело да ослободи дури 1,3 билион долари за транзицијата кон чиста енергија. Анализата на околу 1.600 компании низ светот покажала дека средната вредност од капиталните расходи што моментално се наменуваат за вакви проекти изнесува 7 отсто.

Дури и кога капиталот е достапен, мотивирањето на финансиските директори да преземат конкретни чекори останува пречка, рече Лиљас.

„Треба да зборуваме на нивниот јазик“, додаде таа. „Тие одговараат пред управните одбори и акционерите“, што значи дека „сѐ уште мора јасно да покажат дека тоа има деловна оправданост“.