Мојата борба со менопаузата почна во салата за бокс

За жените, тренингот за сила по 50-тата година често значи многу напорно вежбање, болни зглобови и учење како да се избориме за своето место во машко опкружување.

Младиот човек што работеше во фитнес-салата седна спроти мене на мала маса во аголот и се навали нанапред, како да сме стари пријатели. „Кажи ми“, шепна, „како се чувствуваш?“

Не бев сигурна на што мисли овој млад вработен во фитнес-салата. Тукушто завршив краток пробен тренинг со инструктор по муај тај, за да одлучам дали сакам да се запишам. Бевме во климатизиран простор во Сингапур и дури не се ни испотив. „Се чувствувам... добро“, одговорив несигурно.

„Не, не“, рече тој. „Како е да го правиш ова на твоја возраст? Знаеш, дали се заморуваш? Дали боли?“ Се стресов. Продолжи: „Ја знаеш серијата ‘Новајлијата’ (The Rookie), нели?“

Не ја знаев, но сега ја знам. Откако го ислушав додека ми нудеше скапа месечна членарина, ги ставив боксерските ракавици во ранецот, излегов и се скрив зад аголот додека пребарував за серијата, која е за маж во средните четириесетти години што станува најстариот регрут во полицијата на Лос Анџелес.

Момчето беше само љубопитно, но таа љубопитност ме погоди. Тоа беше само една во низата ситуации во последната деценија - од чудни до непријатни - додека се обидував да останам силна и во форма низ перименопаузата и менопаузата: борејќи се со болни колена, колкови, дебелеење, замор, ментална магла, анксиозност и сè поизразеното чувство на стареење.

Кога мајка ми минуваше низ менопауза, за тоа се зборуваше тивко, едвај се споменуваше. Ја сакавме, но најчесто беше сама во нешто што не го разбиравме. Денес ситуацијата е поинаква: менопаузата повеќе не се крие и можеме да зборуваме за неа со лекарите, работодавците, семејството и пријателите.

Сега знаеме дека менопаузата носи различни симптоми, почнува на различна возраст и секоја жена минува низ неа на свој начин. Сепак, едно е јасно - физичката активност е исклучително важна за жените по 40-тата година, особено за оние што претходно не биле активни.

Иако и натаму има празнини во истражувањата, студиите јасно покажуваат дека тренингот за сила и отпор е клучен за зачувување на мускулите, густината на коските и рамнотежата. Некои стручњаци дури тврдат дека тренингот за сила е поважен од кардиотренингот како што жените стареат.

Мојата одлука да влезам во светот на теговите, боксот и муај тајот се совпадна со тие сознанија. Со години трчав, но колената и колковите почнаа да ме болат, а рамнотежата веќе не беше иста. Во исто време индустријата поврзана со менопаузата експлодира - се проценува дека до 2030 година ќе вреди повеќе од 24 милијарди долари.

Медиумите и социјалните мрежи се полни со совети, но и со производи што ветуваат чуда. Добрата страна е што знаеме дека не сме сами. Лошата страна е чувството на притисок дека постојано мора нешто да правиме и да поправаме.

Денес од нас не само што се очекува туку и се инсистира: кревај тегови, тренирај бокс, прави HIIT, јога, пилатес, влегувај во ледени бањи... Во таа „меномагла“ целосно се фрлив на тренинзи - прво во Сингапур, потоа во Лондон, па повторно во Сингапур.

Беше наградувачки, но и застрашувачки, а често и осамено.

 

Рекоа „машки простор“ — таа слушна „предизвикот е прифатен“!/Depositphotos

Особено кога влегуваш во простор што традиционално се смета за машки. Да знаеш дека треба да тренираш и навистина да го правиш тоа не е исто. Многу брзо излегов од зоната на комфор.

Моето патување почна во 2016 година, во раните четириесетти. Со месеци минував покрај сала за муај тај, сè додека не собрав храброст да влезам. Сите беа млади, во форма, самоуверени. Ја поведов ќерка ми како „заштита“. Таа се откажа по шест месеци. Јас не.

Безброј пати бев единствената жена во групата. Често последната што некој сакаше да ја избере за партнер. Исто е како на училиште - чекаш некој да те избере, се надеваш дека нема да бидеш последна. Често завршував сама, тренирајќи на вреќа.

Во Лондон пробав повеќе сали. Во една веднаш ме искараа затоа што поминав преку душекот со патики. Во друга никој не сакаше да тренира со мене. Заминав.

Во третата запознав тренер што ме упати кај најдобрите борци и таму останав.

Со години наидував на разни типови луѓе: оној што за сè објаснува, оној што исчезнува кога треба да се работи во пар, оној што „докажува рамноправност“ удирајќи премногу силно...

Но имаше и други - добри, поддржувачки.

Ме прашуваа зошто не одам во женски сали. Вистината е дека нема многу блиску до мене. А искрено, уживам и во тренинзи со мажи. Научив многу.

И можеби најважно - престанувам да имам чувство дека постојано мора да се докажувам.

Минатата година го скршив стапалото на тренинг. Сепак, сега, во раните педесетти, станав помалку опасна.

Рефлексите ми се подобри отколку во дваесеттите. Координацијата исто така. Некаде под сето тоа се крие сила што порано ја немав.

Се вратив во Сингапур пред неколку месеци и конечно најдов добра сала. Мала е, едноставна, но со одлични тренери, кои ги коригираат и мажите кога грешат, а не само мене. На крајот од секој тренинг сите се поздравуваме со тупаница.

Можеби звучи едноставно, но значи едно: сите заслужуваме да бидеме тука.