Луксуз без граници: Најскапиот европски пасаж му носи на Милано 85 милиони евра годишно

Галерија Виторио Емануеле II во Милано одамна не е само најубавиот пасаж и неизбежна туристичка станица меѓу Дуомо и Ла Скала. Во последните години таа стана и еден од најскапите и најпосакуваните луксузни продажни простори во Европа, каде модните куќи плаќаат рекордни закупнини за да бидат дел од оваа престижна локација.

Изградена во XIX век како симбол на модерно Милано, првично била замислена како урбан салон на градот и место за средби на трговци, аристократи и уметници. Денес, речиси век и половина подоцна, нејзината улога е променета, но идејата останува иста. Таа и понатаму претставува сцена на општествен престиж, само што наместо индустријалци и благородници, главните ѕвезди денес се глобалните луксузни конгломерати и милионите туристи кои секоја година минуваат по нејзините мермерни подови.

Влезот во пасажот/Bloomberg Adria

Во приказната за Галеријата особено е интересен фактот што не станува збор за приватен трговски центар, туку за јавен градски простор. Токму затоа таа често се опишува како „златна кокошка“ на градот и „машина за правење пари“ за градската управа, која успеала луксузот да го претвори во инструмент за јавно финансирање.

Според италијанските медиуми, приходите од закуп до крајот на 2026 година би можеле да достигнат дури 85 милиони евра, што е за околу 60 отсто повеќе отколку пред пет години, кога изнесувале околу 53 милиони евра.

Тоа не е само резултат на незапирливиот раст на цените на недвижностите во северна Италија, туку и на внимателно осмислената стратегија на градската администрација.

Ресторанот „Бифи“, отворен во 1867 година, истата година кога е изградена и самата Галерија, е еден од нејзините најстари закупци и симбол на нејзиниот историски идентитет/Bloomberg Adria

Преку конкурентни тендери, градот ги избира закупците, внимателно ја контролира структурата на брендовите и го користи огромниот интерес на луксузните модни куќи за максимално да ја зголеми вредноста на секој слободен квадратен метар.

Како исплатлив потег се покажало и претворањето на канцелариските простори на горните катови во деловни единици, што на градот му донело дополнителни три милиони евра.

Приходите од закуп се вложуваат во социјални програми, помош за постари лица, лица со попреченост и граѓани изложени на ризик од социјална исклученост.

Bloomberg Adria

Кој сè има свои продавници?

Денес во Галеријата се наоѓаат вкупно 52 бренда, од кои 44 се сместени под централната купола, додека останатите се наоѓаат под надворешните аркади свртени кон Дуомо. Практично сите простори се издадени до 2030 година, а од 2021 година до денес градот склучил 40 нови договори и организирал десет тендери за деловни простори.

Еден од медиумски најекспонираните беше тендерот за просторот на поранешниот бутик на „Тифани“ (Tiffany & Co.). За локалот од 174 квадратни метри се натпреварувале дури десет меѓународни луксузни куќи, а на крајот просторот го презела токму „Тифани“.

Конечната цена на закупот достигнала околу 3,5 милиони евра годишно, што е дури седум пати повеќе од почетната цена на тендерот. Пресметано по квадратен метар, закупнината надминува 20.600 евра годишно по квадратен метар, што, според италијанските медиуми, е повеќе отколку на одредени локации на миланската улица „Виа Монтенаполеоне“, па дури и на њујоршката Петта авенија.

Влез во продажниот салон на „Диор“/Bloomberg Adria

Ниту останатите закупци не плаќаат значително помалку. За простор од 188 квадратни метри, „Лоро Пјана“ (Loro Piana) издвојува околу 2,3 милиони евра годишно, „Фенди“ (Fendi) ја презеде продавницата на „Армани“ (Armani) за 2,4 милиони евра, додека претходните договори на модната куќа „Диор“ (Dior) надминувале и пет милиони евра годишно.

Но закупот е само почеток на инвестицијата на оваа престижна адреса. За продавницата да функционира како продолжение на идентитетот на брендот, луксузните модни куќи дополнително вложуваат во уредување на ентериерот, ангажирање познати архитекти и дизајн на излозите, знаејќи дека низ Галеријата секојдневно поминуваат илјадници туристи и потенцијални купувачи.

Во пракса, тоа значи дека вкупната инвестиција често е повеќекратно поголема од самата цена на закупот.

Дел од излогот на „Луј Витон“/Bloomberg Adria

Истовремено, градот многу строго го чува визуелниот и историскиот идентитет на ова место. Правилата за изгледот на излозите, натписите и рекламите се прецизно дефинирани: нема светлечки и агресивни логоа, а називите на брендовите се минималистички и во усогласени тонови.

Покрај тоа, градот инсистира на заштита на најстарите закупци, како што се ресторанот „Бифи“ (Biffi), присутен уште од отворањето на Галеријата, ресторанот „Савини“ (Savini), како и книжарницата „Бока“ (Bocca), која работи уште од триесеттите години на минатиот век.

  Во централниот дел од подот на Галеријата, во рамки на богатата мозаична декорација што ги прикажува симболите на италијанските градови, се наоѓа и бикот, симбол на градот Торино. Со текот на времето се создал обичај кој денес има статус на непишан милански ритуал: посетителите застануваат на мозаикот со бикот и се вртат трипати во круг на петата, а според верувањето тоа носи среќа. Поради постојаното вртење на истото место, централниот дел од мозаикот со текот на годините е видливо истрошен, па бикот денес е буквално избришан во неговиот најчувствителен дел. Тоа дополнително ја засилило легендата и го направило ритуалот уште попрепознатлив/Bloomberg Adria

На тој начин, пасажот останува внимателно обликуван „екосистем“ во кој се испреплетуваат историјата, луксузот и внимателно осмислениот економски модел, и во кој нема место за естетска импровизација и банална комерцијализација.

Можеби токму во тоа лежи неговата посебност што ниту еден современ трговски центар не може да ја повтори.