Спилберг повторно ги полни кината - новиот хит филм привлекува и постара публика

Од „Блиски средби од трет вид“ (Close Encounters of the Third Kind) до „Вонземјанинот И.Т.“ (E.T. the Extra-Terrestrial) и „Војна на световите“ (War of the Worlds), блокбастер со НЛО-тематика со потписот на Стивен Спилберг долго време беше настан што не се пропушта, а ниту неговото ново остварување не е исклучок. Неговиот најнов додаток во канонот на филмови за вонземјани, „Ден на разоткривање“ (Disclosure Day), заработи 44 милиони долари само во САД, станувајќи негов најдобар старт за оригинален филм.

Она што особено дава контекст на ситуацијата е кој дошол да го гледа. Според наводите на „Дедлајн“ (Deadline), речиси 40 отсто од гледачите биле постари од 45 години, додека 55 отсто од посетителите го навеле самиот Спилберг како најголема причина поради која отишле во кино. Таквиот одѕив на публиката ја отфрла идејата дека постарата публика повеќе не е заинтересирана за кино-искуството. Но истовремено го истакнува растечкиот предизвик за Холивуд: достигнувањето до постарите гледачи бара одредени услови и значителни ресурси што мал број филмови можат да ги исполнат.

Поширокиот кино-пејзаж е насочен кон привлекување на помладите генерации, и тоа со причина. Според истражувањето на компанијата „Фанданго“ (Fandango) објавено во април, генерацијата зед е најактивната демографска група кога станува збор за одење в кино, при што 87 отсто од нив гледале најмалку еден филм во кино во текот на претходните 12 месеци, со просек од речиси седум посети годишно. Наспроти тоа, само 58 отсто од припадниците на генерацијата бејби-бум отишле барем еднаш во кино во истиот период, со просек од 5,7 посети годишно. За студијата постои поголем поттик да снимаат филмови што одговараат на најмладата публика, дури и ако тоа значи дека постарата публика станува споредна.

Стивен Спилберг и кинеската режисерка Клое Жао на 78-то доделување на наградите на Американското здружение на режисери, одржани во Беверли Хилс, во февруари |Depositphotos

Филмот како културен настан носи подобри бројки

Бројките за „Ден на разоткривање“ ја комплицираат таа претпоставка. Структурата на публиката на филмот речиси целосно се совпаѓа со филмот „Топ Ган: Маверик“, каде речиси 40 отсто од гледачите исто така имале 45 или повеќе години, како и со филмот „Елвис“, каде гледачите постари од 45 години сочинувале 45 отсто од купувачите на билети. „Целосно непознат“ (A Complete Unknown) минатиот декември следеше сличен образец: 62 отсто од публиката за време на првиот викенд на прикажување била постара од 35 години, додека возрасните од 55 години и повеќе биле неговата најголема поединечна демографска група.

Низ повеќе различни жанрови се повторува истиот образец. Кога филмот е поставен како вистински културен настан - без разлика дали станува збор за оживување на интелектуална сопственост (IP) од поранешен период, биографски филм за легендарен музичар или најново остварување на режисер со големо име - постарата публика и понатаму може да дојде во голем број.

 

 

Проблемот е што создавањето свест кај постарите гледачи бара маркетиншка стратегија што оди спротивно од насоката во која студијата моментално инвестираат. Според ЕДО (EDO Ad EnGage), платформа која ја следи потрошувачката за ТВ-реклами и го мери нивното влијание врз однесувањето на потрошувачите, националната потрошувачка за ТВ-огласување на кино-филмови паднала за 24 отсто во 2024 година, додека дигиталното огласување продолжува да носи поголем дел од приходите од кино-билетите.

Во тој контекст, наводната инвестиција на компанијата „Јуниверзал“ од 24 милиони долари во традиционални ТВ-реклами како дел од маркетиншкиот буџет од 80 милиони долари за „Ден на разоткривање“ особено се издвојува. Поголемиот дел од тие реклами биле емитувани за време на настани како Супербоул, Зимските олимписки игри и натпреварите од НБА-плејофот. Сите тие претставуваат примери на програми што луѓето целно ги следат и кои сигурно допираат до гледачи кои помалку веројатно ќе откријат кампањи на социјалните мрежи што индустријата денес ги фаворизира.

Емили Блант ги освои филмските критичари со улогата на телевизиски метеоролог од Канзас Сити, која ненадејно е совладана од мистериозна вонземска сила додека снима програма во живо, а ѝ се придружува и Џош О’Конор како верник во вонземски живот, решен да ја открие вистината за живот надвор од Земјата на остатокот од светот. Колин Фирт, Ив Хјусон, Колман Доминго, Вајат Расел и Хенри Лојд-Хјуз ја комплетираат актерската екипа | Depositphotos

Со други зборови, публиката и понатаму постои, но нејзиното активирање, изгледа, бара сè поскапи начини за да се допре до неа.

Во таа смисла, „Ден на разоткривање“ има продукциски буџет од 115 милиони долари, а неговата точка на рентабилност наводно изнесува 300 милиони долари. И покрај историскиот прв викенд на прикажување за оригинален филм на Спилберг, профитабилноста сè уште не е загарантирана. Токму затоа филмот е толку значаен пример за анализа. Проблемот не е побарувачката; проблемот е можноста за скалирање.

Секако, повеќето студиски филмови наменети за возрасна публика не остваруваат резултати ниту приближно на нивото на новото остварување на Спилберг. Ако продукцијата на филм со среден буџет чини меѓу 30 и 50 милиони долари, слична потрошувачка за линеарно огласување станува преголем товар. Филм како овој може да оправда маркетиншка кампања од 80 милиони долари бидејќи неговиот финансиски максимум се мери во стотици милиони долари. Драмите со среден буџет немаат ист таков потенцијал. Како резултат на тоа, на постарата публика ѝ е потешко да открие вакви филмови во кината, па тие сè почесто завршуваат на стриминг-сервисите.

Спилберг, меѓу сите луѓе, го предвиде овој развој на настаните. Говорејќи на отворањето на зграда на училиште за кинематографија (USC School of Cinematic Arts) во 2013 година, заедно со својот долгогодишен соработник Џорџ Лукас, тој забележа дека филмот „Линколн“ за малку ќе бил објавен на „Ејџ-би-о“ (HBO). Покрај тоа, Лукас стравуваше дека високите маркетиншки трошоци ќе доведат до тоа повеќе филмови од тој тип да завршуваат на телевизија.

„Патот до киното навистина станува сè потесен и потесен“, рече Лукас.

Тринаесет години подоцна, единствената значајна разлика во предвидувањето на Лукас е тоа што Нетфликс, а не „Ејџ-би-о“, е најголемиот победник од оваа промена. Првиот викенд на филмот не ја поби таа идеја. Ако ништо друго, тој покажува повисока бариера за влез. Филмот ја пронајде својата целна публика благодарение на осумцифрена кампања за традиционално телевизиско огласување и режисер кој самиот по себе е бренд.

Повеќето филмови и повеќето режисери нема да го имаат тој луксуз. Постарата публика не го напушти кино-искуството. Но ако економијата на допирање до неа претставува предизвик дури и за пионерот на летните блокбастери, студијата би можеле и понатаму да ги оставаат овие гледачи настрана.