Ален Делон: Живот побурен од филм

Ален Делон, француската филмска ѕвезда чија срцекршачка слика и аура слична на Џејмс Дин го направија еден од најпознатите актери во неговата земја, почина на 88-годишна возраст. Актерот починал „мирно“ во својот дом во Души, во француската област Лоара, пренесува агенцијата „Франс прес“, повикувајќи се на децата на Делон.

Францускиот претседател Емануел Макрон го нарече Делон „споменик“ во објава на платформата X, додавајќи дека тој играл „легендарни улоги и направил светот да сонува“.

Од неговиот прв филм во 1957 година, Делон е постојано присутен во француската кинематографија и списанија, на исто ниво со неговиот ривал и повремен колега Жан-Пол Белмонд. Делон обично беше ангажиран како убав бунтовник или гангстер, ладно дистанциран и малку злобен.

Неговите „водено сини очи“, како што забележа „Њујорк тајмс“ во 1970 година, „за Франција се она што се очите на Пол Њуман за САД“.

Во Франција, Делон се појави во околу 80 филма и ТВ-серии, многу од нив полициски или акциски драми. Секс-симболот познат и како машка верзија на Брижит Бардо, Делон беше нарекуван и „убав убиец“ поради неговиот впечатлив изглед и улоги. Критичарите велат дека неговите најзначајни дела се улогите на платен убиец во филмот „Самурај“ (1967) и мајсторски крадец во филмот „Црвениот круг“ (1970) на режисерот Жан-Пјер Мелвил.

Самиот Делон оцени дека неговата најдобра улога е во филмот „Господин Клајн“ (1976), во кој го играше главниот лик - бескрупулозен трговец со уметнички дела. Филмот, во режија на Џозеф Лози, освои три „цезари“, француската национална филмска награда.

Во САД, тој беше најпознат по неговите улоги во филмот „Дали Париз гори? (1966), епски филм за заканата на Адолф Хитлер да го уништи Париз за време на Втората светска војна, и во филмот „Гепард“ на Лучино Висконти (1963). Играше и во филмовите „Жолт ролс-ројс“ (1964), „Сицилијански клан“ (1969) и „Борсалино“ (1970).

„Јас сум убав. И се чини, драга моја,дека  бев многу, многу, многу, многу убав“, изјави тој за британското издание на магазинот „Џи-кју“ во 2018 година. „Жените беа опседнати со мене. Од кога имав 18 до кога имав 50 години“.

Дури и кога неговата филмска кариера почна да опаѓа, тој продолжи да се појавува во француските списанија, како што е популарниот луксузен магазин „Пари мач“, кој го имаше на насловната страница повеќе од 40 пати.

Турбулентен живот

Во неговите подоцнежни години тој стануваше сè поповлечен, се опишуваше себеси како тежок и со лут нарав, а неговиот живот беше бурен како и неговите улоги.

Тој ја освои почесната „златна палма“ на филмскиот фестивал во Кан во 2019 година и покрај протестите поради неговото признавање дека удирал жени во минатото и неговото експлицитно противење на посвојување деца од истополови двојки.

Тој беше романтично поврзан со неколку филмски ѕвезди, вклучувајќи ги Роми Шнајдер и Миреј Дарк. Имаше три деца и го негираше татковството на четвртото, Кристијан Арон Ари Булоњ, чија мајка беше германската манекенка Нико, која пееше со американската рок-група „Велвет андерграунд“ и се бореше со зависност од хероин. Родено во 1962 година, детето делумно го одгледале мајката и очувот на Делон, а тужбата за признавање татковство била неуспешна. Почина во Париз во 2023 година. Вработениот на Делон од поранешна Југославија Стеван Марковиќ бил убиен во 1968 година, а неговите останки биле пронајдени во јавна депонија во западните предградија на Париз. Иако Делон беше ослободен од каква било поврзаност со смртта, долгата истрага ја откри мрачната страна на Делон и неговите врски со личности од подземјето.

Во интервју за „Пари мач“ објавено во 2005 година, тој ги вознемири обожавателите со приказната за самоубиството поради очајот и осаменоста што ги чувствуваше по раскинувањето со мајката на две негови деца неколку години претходно. „Одлуката да не го направам тоа е потешкиот дел“, рече тој. „Да се ​​направи тоа е детска игра“.

Растење во згрижувачко семејство

Ален Фабиен Морис Марсел Делон е роден на 8 ноември 1935 година во Ско, град надвор од Париз. Неговите родители се развеле кога тој бил дете, а тој живеел во згрижувачко семејство пред да оди во католички интернат. Го напуштил училиштето на 14-годишна возраст и се вратил да живее со мајка си и очувот, месар што го научил на неговиот прв занает.

На 17-годишна возраст тој се пријавил во војска и бил падобранец во Диен Биен Фу, Виетнам, за време на воениот пораз во 1954 година што го забрза француското повлекување од Индокина. Делон доби нечесно отпуштање од армијата на дисциплинска основа и се врати во Париз за да работи на различни работи, вклучувајќи и продавач и келнер.

Тој почна да го поминува времето на левиот брег на Сена и стана пријател со актерката Брижит Обер, која го однесе на Канскиот филмски фестивал во 1957 година, каде што го привлече вниманието на агентот за таленти на холивудскиот продуцент Дејвид Селзник.

На средбата во Рим, Селзник му понудил на Делон седумгодишен договор, со очекување дека ќе научи англиски јазик. Враќајќи се во Париз, Делон се сретнал со францускиот режисер Иво Алегре, кој го убедил да започне кариера во неговата земја.

Тој го имаше своето деби таа година играјќи неискусен платен убиец во „Испрати жена кога ѓаволот нема да успее“ и продолжи во 1960 година со својата прва голема улога во криминалниот трилер на Рене Клемент, базиран на романот на Патриша Хајсмит, „Талентираниот господин Рипли“, филмот што го направи ѕвезда.

„Актер случајно“

Доминирајќи во француската кинематографија од 1960-тите до средината на 1980-тите, тој го освои последниот од трите „цезари“ во 1985 година и постигна одреден степен на слава во Јапонија. Тој никогаш не стана голема ѕвезда во САД, и покрај престојот во Холивуд, но не зажали за тоа.

„Јас сум син на месар“, изјави тој за „Џи-кју“ во 2018 година. „Дури и татко ми да беше режисер, немаше да ја изберам оваа кариера без буквално да паднам во неа. Јас сум актер случајно“.

Делон собирал уметнички дела и чувал стадо тркачки коњи. Актерот организирал и аматерски боксерски првенства. Тој станал швајцарски државјанин во 1999 година и живеел во близината на Женева и во неговата селска куќа во областа Лоара, Франција.

За време на неговата кариера, Делон основал две продукциски компании и спонзорирал линија на модни додатоци што вклучувала машки парфем наречен „АД“, шампањ, коњак и часовници.

Еден од најпознатите заводници во Франција, од последната сопруга се разведе во 2002 година. „Јас страдам поради оној дел од мојата личност што е најранлив: моето срце“, изјави тој по разводот, додавајќи дека бара жена, по можност позрела. „Не невеста што треба да се учи“, рече тој. „Не сакам повеќе да играм Пигмалион“.

Делон го имаше синот Ентони со сопругата Натали Бартелми и две деца со холандската манекенка Розали ван Бремен, која ја запозна во 1987 година. Тие беа заедно речиси 15 години.

Во 2023 година француската полиција поведе истрага против придружничката на Делон, Хироми Ролин, по формалната жалба од трите деца дека била „понижувачка и агресивна“, објави „Асошиејтед прес“. Ролин ги негираше обвинувањата.